Sunday, June 15, 2014

ကခ်င္ေသာင္းက်န္းသူသမိုင္း (တတိယပိုင္း-အဆံုး)

Myen ni masu magaw ai hku ka da ai rai tim ndai yawng hti dat yu yang KIO/KIA gaw ram ram baw nu sam ai hku lu galaw ai lam mu mada wa ai.

၅၃။ ေကအုိင္ေအႏွင့္ ရွမ္းေသာင္းက်န္းသူ။ ေဇာ္ဆိုင္းဦးစီးေသာ ေကအုိင္ေအစစ္ဌာနခ်ဳပ္မွာ ထိုင္းႏိုင္ငံ ထန္ဝိုးတြင္တည္ရွိေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေကအိုင္ေအမ်ားသည္ထုိင္းႏိုင္ငံသို႔ ဆက္သြယ္သြားေရာက္ရာတြင္ ရွမ္းျပည္နယ္ကို မလြဲမေသြျဖတ္သန္းသြားရၿမဲျဖစ္သည္။ ကခ်င္ျပည္နယ္ ႏွင့္ရွမ္းျပည္နယ္မွာ ဆက္စပ္ ေနသည့္ အျပင္ ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္းတြင္ ကခ်င္လူမ်ဳိးမ်ားေနထိုင္လ်က္ရွိရာ ေကအိုင္ေအ (ေခၚ) ကခ်င္ေသာင္းက်န္းသူမ်ားသည္ ဗကပႏွင့္ပတ္သက္ေနရသကဲ့သို႔ ရွမ္းေသာင္းက်န္းသူ အဖြဲ႕အစည္း မ်ား ႏွင့္လည္း ပတ္သက္လာရေလသည္။


၅၄။ ရွမ္းျပည္နယ္တြင္ ပေလာင္ႏွင့္ ပအို႔ဝ္အပါအဝင္ ရွမ္းလူမ်ိဳးစုေသာင္းက်န္းသူအဖြဲ႕အစည္းမ်ားမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားလ်က္ရွိခဲ့သည္။ အက္စ္ယူအာရ္ေအ(ေခၚ) မိုးဟိန္းအဖြဲ႕သည္ ျပည္ပႏိုင္ငံပိန္းလံုတြင္ ဌာနခ်ဳပ္ ဖြင့္လွစ္၍ အေျခစိုက္လ်က္ရွိသည္။ မိုးဟိန္းအဖြဲ႕သည္ မိုင္းကိုင္ႏွင့္မိုင္းေနာင္ေဒသတြင္ အျခားရွမ္း ေသာင္း က်န္းသူအဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ျဖစ္ေသာ အက္စ္အက္စ္ေအမ်ားႏွင့္နယ္ေျမလုရာမွ မၾကာခဏ တိုက္ခိုက္ၾကရ ေလ့ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္မိုးဟိန္းသည္ အက္စ္အက္စ္ေအအားတုိက္ခိုက္ရန္ တ႐ုတ္ျဖဴတပ္မ (၃)ႏွင့္(၅) အျပင္ေကအိုင္ေအမ်ား၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ အက္စ္ယူအာရ္ေအနယ္ေျမအတြင္းတြင္ အက္စ္ယူအာရ္ေအ အဖဲြ႕ႏွင့္ ပူးေပါင္းထားျခင္းျဖင့္ ျပည္ပႏိုင္ငံသို႔ အသြားအျပန္ခရီးလံုျခံဳမႈရွိသည့္အျပင္ တပ္မေတာ္ကိုလည္း စစ္ေရးအရ ပူးေပါင္း၍၊ သို႔မဟုတ္ ညႇိႏိႈင္း၍တုိက္ခိုက္ႏိုင္ရန္ျဖစ္ေလသည္။


၅၅။ ပီအင္န္အက္ဖ္(ေခၚ) ပေလာင္အမ်ဳိးသား တပ္ဦးအဖြဲ႕သည္ ခမ္းေတာင္ေခါင္းေဆာင္၍ အင္အား ၂ဝဝ ခန္႔ျဖင့္ မံုးဝီးနယ္ေျမ၊ နမ့္စန္နယ္ေျမႏွင့္မိုင္းေငါ႔ နယ္ေျမတို႔တြင္ ေရႊပေလာင္၊ ေငြပေလာင္ တုိင္းရင္းသားမ်ား အားစည္း႐ံုး သိမ္းသြင္းခဲ့ရာ ပေလာင္ေသာင္းက်န္းသူမ်ားသည္ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးတြင္ ေဇာ္ဒန္၏ တပ္မဟာ (၃)လက္ေအာက္သို႔က်ေရာက္ခဲ့သည္။ ေကအုိင္ေအသည္ ဗကပ၊ အက္စ္အက္စ္ေအ တို႔ႏွင့္ရင္ဆုိင္ေရးတြင္ အသံုးခ်ႏုိင္ရန္အတြက္ ပေလာင္ေသာင္းက်န္းသူမ်ားအား လက္သပ္၍ ေမြးျမဴခဲ့ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။


၅၆။ အက္စ္အက္စ္ေအ(ေခၚ)ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္သည္လည္း ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္အေျခစိုက္ၿပီး ရွမ္းျပည္ နယ္ ေျမာက္ပိုင္း လြယ္ေခးေဒသတြင္ ဝင္ေရာက္လႈပ္ရွားေနေသာ အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္သည္။ အက္စ္အက္စ္ေအ ဌာနခ်ဳပ္တြင္ ဥကၠ႒ခြန္ၾကာႏုႏွင့္ အတြင္းေရးမွဴးစဝ္ေဆးဝိုင္မွေခါင္းေဆာင္ၿပီး လြယ္ေခးေဒသတြင္ ဒုတိယ ဥကၠ႒ အံုးေပါင္ပြန္တိုင္းႏွင့္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္စိုင္းလွေအာင္တို႔က ေခါင္းေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ မတ္လ၌ ေကာ္မတီ အစည္းအေဝးက်င္းပကာ မဟာေဒဝီနန္းဟိန္ခမ္းကို နာယကအျဖစ္မွျဖဳတ္ခ်ခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၇၃ခုႏွစ္ ေမလ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္ အက္စ္အက္စ္ေအတို႔သည္ ေတာခိုကာကြယ္ေရးအဖြဲ႕ မ်ားျဖစ္ေသာ ကိုးကန္႔ကာကြယ္ေရး အဖြဲ႕မွ ေလာ္စစ္ဟန္၊ ဗိန္းငင္းအဖြဲ႕မွ မဟာစန္း၊ မန္မန္ဆိုင္အဖြဲ႕မွ လိုင္းအူတို႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းေၾကာင္း မန္ပေလာင္လြယ္ေခး ေဒသတြင္ လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့ၾကသည္။


၅၇။ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လတြင္ အက္စ္အက္စ္ေအ၏ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းျဖစ္ေသာ အက္စ္အက္စ္ပီပီ (ေခၚ) ရွမ္းျပည္တုိးတက္ေရးပါတီဗဟိုဌာနခ်ဳပ္တည္ရွိရာ မန္ရွီး၊ မန္ေနာင္ေဒသသို႔ ေကအင္(န္)ယူပါတီမွ စေကာ လယ္ေတာေခါင္းေဆာင္ေသာ သံုးဦးကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ေရာက္ရွိလာၿပီး ဗကပအေရွ႕ေျမာက္စစ္ ေဒသ ဌာနခ်ဳပ္တည္ရွိရာ ပန္ဆန္း (လယ္လ္ေက-၁၇ဝ၅) သို႔ သြားေရာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ အကူအညီ ေတာင္းခံ ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က အက္စ္အက္စ္ပီပီကလည္း ဗကပႏွင့္ပူးေပါင္းရန္အစီအစဥ္ရွိသျဖင့္ စေကာ လယ္ေတာသို႔ သံုးဦးကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ႏွင့္အတူ ေစလႊတ္မည့္ကုိယ္စားလွယ္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ တြဲဖက္ အတြင္းေရးမွဴးေဆးထင္ေခါင္းေဆာင္ေသာ အင္အား ၂ဝဝ ခန္႔သည္ ေကအင္(န္)ယူပါတီ ကိုယ္စားလွယ္ သံုးဦးႏွင့္အတူ လြယ္ေခးေဒသမွထြက္ခြာသြားရာ ပန္ဆန္းသို႔ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ တြင္ ေရာက္ရွိ သြားသည္။ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ ႏုိဝင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔တြင္ ဗကပေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ေဆြးေႏြး၍ ဗကပႏွင့္ အက္စ္အက္စ္ေအတို႔ စစ္ေရးအရပူးေပါင္းရန္ သေဘာတူညီခဲ့ၾကသည္။ ႏုိင္ဝင္ဘာလ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ေဆးထင္တို႔လူစုသည္ ဗကပမ်ားေပးလုိက္သည့္ လက္နက္မ်ားကိုယူေဆာင္၍ ပန္ဆန္းမွ ျပန္ ထြက္လာၾကရာ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္ မိုင္းဘံုနယ္ေျမသို႔ေရာက္ရွိလာၾကသည္။


၅၈။ ဗကပႏွင့္အက္စ္အက္စ္ေအပူးေပါင္းသြားျခင္းမွာ ဗကပႏွင့္တုိက္ခုိက္ေနေသာ ေကအိုင္ေအမ်ားအဖို႔ အက္စ္အက္စ္ေအႏွင့္ပါ ဆက္လက္တုိက္ခိုက္စရာျဖစ္လာရသည္။ ေကအုိင္ေအႏွင့္ အက္စ္အက္စ္ေအ တို႔သည္နယ္ေျမလုရင္းမွ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းတြင္ေက်ာက္မဲ၊ နမၼတူေဒသမ်ားတြင္ တုိက္ပြဲမ်ား ျဖစ္ပြား ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ဧၿပီလေနာက္ပိုင္းတြင္ေတြ႕ဆံုေစ့စပ္၍ နယ္ေျမကန္႔သတ္ရန္ သေဘာတူညီခဲ့ၾကေလသည္။


၅၉။ ထိုင္းအစိုးရ ကဖမ္းဆီးမိၿပီးေနာက္ ကိုးကန္႔ကာကြယ္ေရးအဖြဲ႕မွာ ၿပိဳကြဲ၍ ကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္သြားရာ လက္က်န္အဖြဲ႕အနက္မွ အင္အား ၂ဝ ခန္႔သည္ထိုင္းနယ္စပ္တြင္ ခိုေအာင္း၍က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ေကအိုင္ေအ တို႔သည္ လက္က်န္ကိုးကန္႔ကာကြယ္ေရးမ်ားအား ထိုင္းႏုိင္ငံအဝင္အထြက္လံုျခံဳေရးအတြက္ စည္း႐ံုး သိမ္းသြင္း ခဲ့သည္။


၆ဝ။ ေတာခိုလြယ္ေမာ္အဖြဲ႕(ခြန္ဆာအဖြဲ႕)မွက်န္ဆူးရွင္ ေခါင္းေဆာင္ေသာအင္အား ၃ဝဝ ခန္႔သည္ လည္းေနာင္လိုင္၊ လြယ္ခ်ဳိေဒသတို႔တြင္ ေကအိုင္ေအတပ္ရင္း (၈)ႏွင့္ဆက္စပ္၍ လႈပ္ရွားခဲ့သည္။ ေက အိုင္ေအႏွင့္ လြယ္ေမာ္အဖြဲ႕သည္စစ္ေရးအရ နားလည္မႈရယူထားၿပီး လိုအပ္ပါကတစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး အကူအညီေပးေရးကိုလည္း သေဘာတူထားၾကသည္။


၆၁။ ထိုင္းႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္းတြင္ အေျချပဳထားေသာ တ႐ုတ္ျဖဴတပ္မ(၃)ႏွင့္ တပ္မ(၅)မွ အင္အားစုအခ်ဳိ႕ သည္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လႈပ္ရွားေလ့ရွိရာ ရံဖန္ရံခါစုစုေပါင္းအင္အား ၅ဝဝ ခန္႔အထိ လႈပ္ရွားေလ့ရွိသည္။ တ႐ုတ္ျဖဴတို႔သည္ တပ္မေတာ္၏တုိက္ခိုက္မႈႏွင့္ ဗကပတို႔၏တုိက္ခိုက္မႈ တို႔ေၾကာင့္ လြယ္ေဆး၊ မန္ပေလာင္၊ မန္ေက်ာင္း၊ ဆြတ္ရပ္၊ ဝမ္ဆင္း စေသာနယ္ေျမမ်ားတြင္သာ ခိုေအာင္းလႈပ္ ရွား ႏိုင္ေလရာ ေကအိုင္ေအမ်ားသည္ ယင္းနယ္ေျမမ်ားကိုျဖတ္သန္း၍ ထိုင္းႏုိင္ငံႏွင့္ဆက္သြယ္ႏိုင္ေရးအတြက္ တ႐ုတ္ျဖဴမ်ားႏွင့္ နားလည္မႈရယူထားရေလသည္။


၆၂။ ေကအုိင္ေအတို႔သည္ ေနာ္ဆိုင္းအား ဗကပတို႔က ''ျဖဳတ္၊ ထုတ္၊ သတ္''လမ္းစဥ္အရ သတ္ျဖတ္ၿပီး သည့္ေနာက္ ဗကပတို႔ႏွင့္တုိက္ခိုက္လ်က္ရွိရာ ထိုင္းႏိုင္ငံဆက္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္းအတြက္ လက္ယာ အင္အားစု ေသာင္းက်န္းသူမ်ားျဖစ္ေသာ အက္စ္ယူအာရ္ေအ(မိုးဟိန္း)၊ ကိုးကန္႔ကာကြယ္ေရး (ေလာ္စစ္ဟန္) ၊ ေတာခိုလြယ္ေမာ္(ခြန္ဆာ)၊ ပေလာင္အမ်ဳိးသားတပ္ဦး တ႐ုတ္ျဖဴတို႔ႏွင့္ ပူးေပါင္း ဆက္သြယ္ခဲ့ၿပီး ဗကပ ဘက္ေတာ္သား ျဖစ္သြားသည့္ အက္စ္အက္စ္ေအႏွင့္မူ ဆက္ဆံေရးမေျပျပစ္ဘဲ တုိက္ခိုက္မႈမ်ားပင္ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။အေနာက္ဘက္မ်က္ႏွာစာတြင္ကား ေကအိုင္ေအတို႔သည္ျပည္တြင္း
ျပည္ပနာဂ ေသာင္းက်န္းသူမ်ား၊ ရခိုင္ေသာင္းက်န္းသူ မ်ားအားေထာက္ပံ့ကူညီ၍ လက္သပ္ေမြးထား ခဲ့ေလသည္။


၆၃။ ေကအိုင္ေအႏွင့္ဖီဇုိနာဂေသာင္းက်န္းသူမ်ား။ ဖီဇိုနာဂတို႔သည္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္အထိ အိႏၵိယႏိုင္ငံ တြင္ လြတ္လပ္ေရးရရွိရန္ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားပ်က္ျပားသြားေသာအခါ ဆႏၵျပပြဲမ်ား၊ အဓိက႐ုဏ္းမ်ားေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္မွစ၍ေက်ာင္းဆရာ(ေဒါက္တာ ဖီဇို)ေခါင္းေဆာင္ေသာ နာဂ ၁၅ဝ ခန္႔သည္ လက္နက္ကိုင္ပုန္ကန္မႈကို စတင္ခဲ့ၾကသည္။ အိႏိၵယတပ္မေတာ္က လိုက္လံတုိက္ခိုက္ေသာ အခါ ဖီဇိုနာဂသည္ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွစ၍ ခႏၲီးခ႐ုိင္နာဂ ေတာင္တန္းေဒသႏွင့္ ဖလမ္းခ႐ုိင္တြင္ဝင္ေရာက္ ခုိေအာင္း ခဲ့ၾကသည္။ အိႏိၵယႏိုင္ငံႏွင့္ ျပည္ပႏိုင္ငံတို႔ဆက္ဆံေရးမေျပျပစ္ျဖစ္သည္ကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ ျပည္ပႏိုင္ငံသည္ အိႏိၵယႏုိင္ငံမွ ဖီဇိုေသာင္းက်န္းသူမ်ားကုိ စစ္ေရးအကူအညီမ်ား ေထာက္ပံ့ ေပးကမ္းခဲ့သည္။ ေကအိုင္ေအ မ်ားသည္ ဖီဇိုနာဂမ်ား ျပည္ပႏိုင္ငံသို႔ သင္တန္းသြားေရာက္တက္ႏိုင္ေရးႏွင့္ အသြားအျပန္ခရီးအတြက္ လမ္းျပ အျဖစ္ တာဝန္ယူ၍ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းတြင္ ဖီဇိုမ်ားကုိ ျဖတ္သန္း သြားလာေစခဲ့ေလသည္။


ေကအိုင္ေအေခါင္းေဆာင္မ်ားလုပ္ၾကံခံရျခင္း



၆၄။ ေကအိုင္ေအတို႔သည္အေရွ႕ေျမာက္ေဒသ ဗကပတို႔က ေနာ္ဆိုင္အား ျဖဳတ္ထုတ္သတ္လမ္းစဥ္ျဖင့္ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ျခင္း။ ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္းတြင္ ဗကပတို႔ကနယ္ေျမတိုးခ်ဲ႕လာျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ဗကပမ်ားႏွင့္ တုိက္ခိုက္ခဲ့ၾကရသည္။ ဗကပကိုနံပါတ္(၁)ဦးတည္ ရန္သူအျဖစ္တုိက္ခိုက္ေနရသျဖင့္ တပ္မေတာ္ႏွင့္ေတြ႕ ဆံုေဆြးေႏြးေရးကိုႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကရာ ေကအိုင္ေအတို႔၏ မ႐ိုးသားမႈေၾကာင့္ပင္ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ ေဆြးေႏြးပြဲပ်က္ျပားခဲ့ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ေကအိုင္ေအတို႔သည္ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၂၉ ရက္ေန႔မွ ေအာက္တုိဘာလ ၂၇ ရက္ေန႔အထိ ၾကာျမင့္ေသာ ဗဟုိ ေကာ္မတီ အစည္းအေဝးတစ္ရပ္ကိုက်င္းပ၍ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးေကာင္စီ(ေကအိုင္စီ)ႏွင့္ လက္ေအာက္ခံ အဖြဲ႕အစည္းသံုးရပ္ျဖစ္ေသာ ကခ်င္ လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕ႏွင့္ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးစည္း႐ံုးေရးအဖြဲ႕ (ေကအိုင္အုိ)တို႔ကို စနစ္တက်ျပန္လည္ ဖြဲ႕စည္း ခဲ့ၾကသည္။


၆၅။ ေကအုိင္ေအတြင္ တပ္မဟာေလးခုဖြဲ႕စည္းထားၿပီး တပ္ရင္း(၁၁)ရင္းပါဝင္သည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဖြဲ႕ႏွင့္ ေကအိုင္အိုကုိမူ တိုင္း၊ ခ႐ုိင္၊ ၿမိဳ႕နယ္ တုိက္နယ္ႏွင့္ ေက်းရြာမ်ားအထိ ဖြဲ႕စည္းထား သည္။ ေကအိုင္ေအစစ္ဦးစီးခ်ဳပ္မွာ ထိုင္းႏိုင္ငံထန္ပိုးစခန္းတြင္ပင္ရွိၿပီး ေဇာ္ဆိုင္းက အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ဒုစစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ေဇာ္တူးက ျပည္တြင္းတြင္တာဝန္ယူရသည္။ ေဇာ္တူးသည္ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ထိုင္းႏုိင္ငံသို႔ ခရီးထြက္ခြာသြားေလရာ ေဇာ္တူးေနရာတြင္ လမုန္ဟူးဂ်ဳိင္က တာဝန္ယူအုပ္ခ်ဳပ္ရသည္။ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္အတြင္း ေကအိုင္ေအမ်ားသည္ ဗကပတု႔ိ၏ထိုးႏွက္မႈႏွင့္ တပ္မေတာ္၏ေခ်မႈန္းေရး မ်ားၾကားတြင္ ညႇပ္မိေနခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူ
ေဇာ္ဆိုင္းႏွင့္ေဇာ္တူး မွာထိုင္းႏုိင္ငံတြင္သာရွိေနၾကၿပီး ျပည္တြင္းသို႔ျပန္လည္ ဝင္ေရာက္၍ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးျခင္းမရွိခဲ့ေပ။ ဗကပမ်ားကလည္း ေကအိုင္ေအ နယ္ေျမမ်ားကို တစ္စတစ္စဝါးမ်ဳိလာရာ ေကအိုင္ေအတုိ႔အေနႏွင့္ အက်ပ္အတည္းျဖင့္ရင္ဆိုင္ လာၾကရသည္။


၆၆။ ေဇာ္ဆိုင္းသည္ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္ကတည္းက ထုိင္းႏိုင္ငံတြင္ေရာက္ရွိေနျခင္းျဖစ္ၿပီး ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ေဇာ္တူးသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔စတင္ထြက္ခြာသြားခဲ့ရာ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလတြင္ ေရာက္ရွိ သြားခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းရွိ ေကအိုင္ေအ အေျခခံနယ္ေျမမ်ားမွာတစ္စတစ္စလက္လႊတ္ဆံုး႐ႈံးေနရၿပီးျဖစ္သည့္အျပင္ ေမခအေရွ႕ျခမ္းေဒသတြင္လည္း ဗကပတပ္ရင္း(၁ဝ၁) က ဆဒံုးနယ္ေျမအထိ ထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္လာၿပီးျဖစ္သည္။ ၁၉၇၅ခုႏွစ္ မတ္လ ၁ ရက္ေန႔တြင္ ေကအိုင္ေအ တပ္မဟာ(၄) နယ္ေျမ ကြတ္ခိုင္အေနာက္ျခမ္း၊ နမ့္ဟိုင္းေဒသတြင္ ေကအုိင္ေအႏွင့္ ဗကပတို႔ တုိက္ပြဲျဖစ္ပြားၾကရာ ေကအိုင္ေအ တပ္မဟာ(၄)မွဴးႏွင့္ ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္ေသာ ေဇာ္ဒန္ က်ဆံုးခဲ့ရသည္။ ဗကပတပ္ရင္း(၂ဝ၂) သည္အင္အားျဖည့္တင္းၿပီး ေကအိုင္ေအ တပ္မဟာ(၄) နယ္ေျမကို တစ္စတစ္စထိုးေဖာက္လ်က္ရွိသည္။ကြတ္ခိုင္အေရွ႕ျခမ္းရွိ ေကအိုင္ေအ တပ္ရင္း(၂) နယ္ေျမကို လည္း ဗကပတပ္မဟာ(၂)အင္အားစုမ်ားက မန္ယံု ေမာ္ေဒသမွတစ္ဆင့္ တိုးခ်ဲ႕ထိုးေဖာက္လ်က္ရွိသည္။ ေဇာ္ဒန္ က်ဆံုးၿပီးေနာက္တြင္ ေဇာ္ဒန္ေနရာအား ေဇာ္မိုင္က ဆက္ခံၿပီး တပ္မဟာ(၄)မွဴးအျဖစ္ကြပ္ကဲကာ ဗကပမ်ားကို နမ့္ဟုိင္း၊ နမ့္ေဆာင္ႀကဲေဒသမ်ားမွာ ရင္ဆိုင္ဟန္႔တား ထားခဲ့ရသည္။ ေဇာ္ဒန္က်ဆံုးခ်ိန္ တြင္ ေဇာ္ဆိုင္းေရာ၊ ေဇာ္တူးပါ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ေရာက္ရွိေနခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂ ရက္ေန႔တြင္ ေကအိုင္ေအေခါင္းေဆာင္ ပံုေရႊေဇာ္ဆိုင္းႏွင့္အဖြဲ႕သည္ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ထြက္ခြာသြား ၾကျပန္သည္။ ထိုကဲ့သို႔ ေကအိုင္ေအေခါင္းေဆာင္မ်ား ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ေရာက္ရွိေနျခင္းကို ေအာက္ေျခထု က ေက်နပ္ျခင္းမရွိ ၾကေပ။ ထုိးစစ္မ်ားကိုပါခုခံဆင္ႏႊဲေနၾကခ်ိန္တြင္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းက ထုိင္းႏုိင္ငံသို႔သြားေရာက္ ေရွာင္ တိမ္းေနျခင္း၊ ဦးေဆာင္မႈမေပးျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ေကအုိင္ေအေခါင္းေဆာင္ပိုင္းတြင္လည္း သေဘာထား ကြဲလြဲလာၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဇာ္ဆိုင္း၊ ေဇာ္တူးႏွင့္ပံုေရႊေဇာ္ဆုိင္းတုိ႔လူစုသည္ ေကအိုင္ေအလႈပ္ရွားမႈကို မ်က္ကြယ္ျပဳကာ ဘိန္းႏွင့္ေက်ာက္စိမ္းေရာင္းခ်ရေငြမ်ားအား အလြဲသံုးစားျပဳလုပ္ကာ စည္းစိမ္ ယစ္မူး ေနၾကသည္။


၆၇။ ေဇာ္ဆုိင္းသည္ ေကအိုင္ေအတို႔၏အျမင့္ဆံုးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ျပည္တြင္းသို႔ျပန္လည္ၿပီး ဦးေဆာင္မႈမေပးႏိုင္္သည္မွာ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ေကအိုင္ေအ အဓိကအင္အားစုမ်ားႏွင့္ ၁ဝ ႏွစ္ခန္႔ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနေသာေၾကာင့္လည္း ေဇာ္ဆိုင္း၏ေခါင္းေဆာင္မႈမွာ ေမွးမွိန္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းတြင္ အခ်ိန္အတန္ၾကာ လက္ေတြ႕ေခါင္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး ၾသဇာအာဏာစုိက္ထူခဲ့ေသာ ေဇာ္တူးမွာ လည္းေအာက္ေျခ၏ မေက်နပ္မႈႏွင့္ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ေဇာ္တူးသည္ မိန္းမမယူရဟူ ေသာ အမိန္႔ကို ထုတ္ျပန္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္တြင္ ရဲေမေလာခိုင္လုအြန္ကိုယူခဲ့သူျဖစ္သည္။ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္တြင္လည္း ရဲေမလုဆိုင္းအား မယားငယ္အျဖစ္သိမ္းပိုက္ ခဲ့သည္။ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ လူမႈေရး ကိစၥမ်ားသည္ ငယ္သားမ်ား၏ အၾကည္အညိဳပ်က္စရာျဖစ္၍လာသည္။ ဘိန္းႏွင့္ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္းရေငြ သိန္း ၁ဝဝ ေက်ာ္ကိုလည္း စာရင္းေဖ်ာက္ခဲ့ၾကသည္။


၆၈။ ထိုသို႔ ေကအိုင္ေအမ်ား ႏုိင္ငံေရး၊ စစ္ေရးအရ အက်ပ္အတည္းေတြ႕ေနခ်ိန္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ၏ ေခါင္းေဆာင္မႈက်ဆင္းေနခ်ိန္တြင္ ၁၉၇၅ခုႏွစ္၊ၾသဂုတ္ လ ၁ဝ ရက္ေန႔၌ ယခင္ေကအိုင္ေအတပ္ရင္း(၁၁) တပ္ရင္းမွဴး ဆိုင္းတူက ေဇာ္ဆုိင္း၊ ေဇာ္တူးႏွင့္ ပံုေရႊေဇာ္ဆုိင္းတို႔အား ထိုင္းနယ္စပ္ ဆက္သြယ္ေရး စခန္းျဖစ္သည့္ ထန္ပိုးတြင္ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ပစ္လုိက္ေလသည္။ ေကအိုင္ေအ ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္ က ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ကိုယ္က်ဳိးရွာ အလြဲသံုးစားျပဳလုပ္ေနေသာေၾကာင့္ ဖယ္ရွားခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ တုိင္းေကာ္မတီ၊ ခ႐ိုင္ ေကာ္မတီမ်ားသို႔ ရွင္းလင္းခဲ့ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ထန္ပိုးတြင္ရွိေနၾကေသာ ေဂၚလူ လဒြဲႏွင့္ က်န္ေခါင္းေဆာင္ မ်ားက ဆိုင္းတူးသည္အစုိးရသူလွ်ဳိျဖစ္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္မ်ားအား တမင္လုပ္ ၾကံျခင္းျဖစ္သည္ဟု ျပည္တြင္းရွိ ေဇာ္မိုင္ထံသို႔ သတင္းပို႔ၾကျပန္သည္။ ဆိုင္းတူးကိုလည္း ၁၉၇၅ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၂၉ ရက္ေန႔တြင္ ထိုင္းပုလိပ္မ်ားက လာေရာက္ဖမ္းဆီးသြားခဲ့ၾကသည္။ ေဇာ္မိုင္က တပ္ရင္း(၈)တပ္ရင္းမွဴး ဗုိလ္မွဴးခြန္ခ်ဳိအား ထိုင္းႏုိင္ငံသို႔ေစလႊတ္၍ စစ္ေဆးေစခဲ့သည္။ စံုစမ္းေရးအဖြဲ႕ ၏ ေတြ႕ရွိခ်က္တြင္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားအား ဆိုင္းတူးက တမင္လုပ္ၾကံျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္ေသာ္လည္း မည္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့္ လုပ္ၾကံျခင္းျဖစ္သည္ကိုမူ တင္ျပ ႏိုင္ျခင္းမရွိခဲ့ေပ။


၆၉။ ေဇာ္ဒန္က်ဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ေဇာ္မိုင္သည္ တပ္မဟာ(၄)ကို ေခါင္းေဆာင္၍ ဗကပမ်ားကို ရင္ဆုိင္တုိက္ခိုက္ခဲ့ရာ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္၊ ႏိုဝင္ဘာလ ၁ ရက္မွစ၍ တုိက္ပြဲေပါင္း (၁၆)ႀကိမ္ျဖစ္ပြားၿပီး ႏွစ္ဖက္စလံုး အထိ နာခဲ့ၾကသည္။ ေဇာ္မိုင္သည္ ဗကပ(၂ဝ၂)ကို ဦးတည္၍ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၆ ရက္ေန႔အထိ ေၾကာင္နက္စစ္ဆင္ေရးကိုဆင္ႏႊဲခဲ့သည္။ ထုိင္းႏုိင္ငံတြင္ ေခါင္းေဆာင္ မ်ား ေသဆံုး ကုန္ၾကေသာ အခါ တပ္မဟာ(၁)မွဴး လမံုတူးဂ်ဳိင္က ေကအိုင္ေအစစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာၿပီး တပ္မဟာ(၄)မွဴး ေဇာ္မိုင္က ဒုစစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာသည္။ေကအိုင္ေအတို႔သည္ ႏိုင္ငံေရးဦးေဆာင္ အဖြဲ႕အစည္းအျဖစ္ ကခ်င္ဆိုရွယ္လစ္ ပါတီ (Kachin Socialist Party, KSP)ကို ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွစ၍ ထူေထာင္ခဲ့ေသာ္လည္း ေကအက္စ္ပီပီ လႈပ္ရွားမႈမ်ားကုိ က်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ျပဳလုပ္ခဲ့ျခင္းမရွိေပ။


၇ဝ။ ကခ်င္ေသာင္းက်န္းသူမ်ားအတြင္းတြင္ ဗကပအားလုိလားေသာလက္ဝဲဝါဒီမ်ား၊ ထိုင္းႏုိင္ငံမွ တစ္ဆင့္ အေနာက္အုပ္စုကိုေမွ်ာ္ကုိးသူ လက္ယာဝါဒီမ်ားကြဲျပားလ်က္ရွိရာ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ထိပ္သီး ေခါင္းေဆာင္မ်ား က်ဆံုးသြားခဲ့ေသာအခါ မရန္ဘရန္ဆိုင္း၏လက္ဝဲအင္အားစုသည္ပိုမို၍ အားေကာင္း လာသည္။ ထု႔ိေၾကာင့္ ဗကပႏွင့္ပူးေပါင္းေရးလမ္းစသည္ ျပန္လည္၍ပြင့္လာရျပန္သည္။ ေကအိုင္ေအ၏ အခက္အခဲအက်ပ္အတည္း မ်ားမွာလည္း ဗကပႏွင့္ပူးေပါင္းေရးအတြက္ အေၾကာင္းျပစရာျဖစ္လာရသည္။ တစ္ဖက္ႏုိင္ငံက လည္း ေကအုိင္ေအမ်ားအား တုိက္႐ိုက္အကူအညီေပးေရးထက္ ဗကပမွတစ္ဆင့္ အကူအညီေပးေရးကိုသာ တုိက္တြန္းလ်က္ရွိသည္။ ထိုင္းႏုိင္ငံသည္ စီးပြားေရး စားက်က္ အလြန္ေကာင္း ေသာေနရာျဖစ္ေသာ္လည္း လက္နက္ခဲယမ္းမ်ား ဝယ္ယူၿပီး ကခ်င္ျပည္နယ္သို႔သယ္ယူေရးမွာမူ ခရီးအလြန္ေဝးကြာသည့္အျပင္ ဗကပတုိ႔၏ နယ္ေျမမ်ားကို ျဖတ္သန္းရမည္ျဖစ္သည္။ ေကအိုင္ေအတို႔သည္ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္းမွ ဘိန္းႏွင့္ေက်ာက္ စိမ္းမ်ားကို ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ပို႔ရန္ႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ လက္နက္မ်ား သယ္ယူရန္မွာ အျခားေသာင္းက်န္းသူမ်ားကုိ သာမကဘဲ ဗကပႏွင့္ ဆက္သြယ္သည္က ပိုမိုလ်င္ျမန္ လြယ္ကူသည္မွာ ေသခ်ာ၍ရွိေနသည္။ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္တြင္ကား မရန္ဘရန္ဆိုင္း ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာၿပီး ဗကပႏွင့္အနိမ့္ဆံုး စစ္ေရးမဟာမိတ္ဖြဲ႕စည္းရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္မွစ၍ ဗကပႏွင့္ ေကအိုင္ေအတို႔သည္ ျပန္လည္၍ျပန္ေပါင္းထုပ္ၾကသည္ ကို ေတြ႕ၾကရ မည္ျဖစ္ေလသည္။


ရည္ၫႊန္းကိုးကားစာအုပ္စာေစာင္မ်ား

၁။ ျပည္တြင္းေသာင္းက်န္းမႈသမုိင္း၊ အပိုင္း(၁)၊ (လြတ္လပ္ေရးမရမီကာလမ်ား)။
၂။ ျပည္တြင္းေသာင္းက်န္းမႈသမုိင္း၊ အပိုင္း(၂)၊ (၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မတိုင္မီကာလမ်ား)။
၃။ ျပည္တြင္းေသာင္းက်န္းမႈသမိုင္း၊ အပိုင္း(၃)၊ (၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္မတိုင္မီကာလမ်ား)။
၄။ ျပည္တြင္းေသာင္းက်န္းမႈသမိုင္း၊ အပိုင္း(၄)၊ (၁၉၆၈ ခုႏွစ္မွ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္အထိကာလမ်ား)။
၅။ ျပည္တြင္းေသာင္းက်န္းသူသမိုင္း၊ အပိုင္း(၅)၊ (၁၉၆၈ ခုႏွစ္မွ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္အထိကာလမ်ား)။

No comments:

Post a Comment